Een heerlijkheid! Na twee jaar absentie is vanaf vandaag mijn webcomic Captain August weer elke woensdag en zaterdag gratis te lezen op

 

http://www.captainaugust.com!

Aangezien op die site ook elke keer een klein tekstje staat over mijn leven, lijkt het me dat Hollywood Action Tales daarmee redelijk overbodig is geworden. Wil je dus lezen (in het Engels) hoe het met me gaat en staat, neem dan af en toe een kijkje bij de webcomic. Heb je ook meteen een grappige strip om te lezen :)

 

Dank voor het lezerschap hier op het blog! Ik heb veel aan jullie gehad tijdens mijn verblijf in Los Angeles!

 

 

 

Er zijn ook zat dingen waar ik het niet mee eens ben. Zo zijn andere dingen uit het immigratiebeleid cru of arbitrair (geen enkele Islamitische migrant komt er meer in). De anti-Islam bias is overduidelijk, bijna elke maatregel sluit dat deel van de wereld specifiek uit. Belasting op hoofddoekjes blijft onzinnig.

 

Maar al dit maakt niet uit. Met zijn standpunten mag je het eens zijn of oneens. Er is echter iets veel belangrijkers dat eigenlijk nauwelijks naar boven komt in de discussie: niet wát Wilders zegt, maar hoé hij het zegt. Dat is geen ijdelheid, dat zijn geen details. Juist in een democratie is het van het opperste belang dat óók de vorm goed is. Het is een klassiek geval van het ‘do the ends justify the means?’ dilemma. Het gaat er niet alleen om dat je bij de eindbestemming komt, ook over hoe je er komt. En het is dáár dat Wilders de fout in gaat. Het is om die reden dat ik niet op de man kan stemmen.

 

Wilders heeft niet zozeer een politiek program geschreven als wel een manifesto. Hij begint met een welluidende toespraak over een idyllisch sprookjes-Nederland van vroeger. Hij roept op tot nationale trots, een nationale identiteit. Al snel gaat het over de schreef. Nederland wordt gegijzeld door een linkse elite. Wilders maakt zelfs de vergelijking met de Spaanse overheersing en roept het volk op om net als toen een revolutie te bewerkstelligen om de onderdrukker omver te werpen! Hoe Orwelliaans wil je het hebben? Het is komisch en beangstigend tegelijkertijd. Naast het feit dat er in Nederland nauwelijks sprake kan zijn van een historische linkse elite (in de hele geschiedenis van de tweede kamer is er nimmer een volledig linkse regering geweest en in de laatste 30 jaar zijn het CDA en VVD vrijwel altijd aan de macht geweest) is het het soort angstretoriek waar mensen helaas maar al te gevoelig voor zijn. Het opwerpen van een boeman, een vijand, het establishment. Het kan er bij Wilders niet in dat in een democratie de leiding wordt gekozen door de burger. Als de burger een bepaalde club aan de top wil waar je het niet mee eens bent, is het flauw en ondemocratisch om dan op te roepen tot revolutie, en ronduit opruiend om te impliceren dat die top een onderdrukker is. Het door Wilders ontelbare keren herhaalde idee dat een corrupte, onderdrukkende elite Nederland stiekem regeert is paranoïde waanzin van dezelfde orde als geloven dat de wereld wordt beheerst door zeven Joodse bankiers in het geniep.

 

Naast de ‘linkse elite’ is ook de Islam een windmolen waar Wilders tegen blijft zwaaien. Telkens weer in het programma wordt geïmpliceerd dat de economische ‘malaise’ in ons land te wijten is aan de enorme hoeveelheid (Islamitische) immigranten, die ons leegzuigen en voor wie wij belasting moeten ophoesten. Ofschoon daar zeker een kern van waarheid in zit, is de huidige depressie maar aan 1 ding te wijten en dat is de corruptie in de Westerse bankenwereld. Feiten waar Wilders zich weinig van aantrekt. Hij gebruikt liever vage onderbuikgevoelens om een wij-tegen-zij gevoel op te roepen waarin de frisse Hollandse mosselvangers het op moeten nemen tegen ‘Ali en Fatima’ die ons mooie godgegeven landje zitten te versjteren.

 

In het publieke debat is Wilders consistent laagdunkend en beledigend. Hij is erop gebrand zoveel mogelijk mensen voor de tenen te stoten en is daarin weinig diplomatiek. Het maakt niet uit of hij in al die dingen gelijk heeft of niet. Het probleem is dat je in een gezonde politiek elkaar met een bepaalde hoffelijkheid moet benaderen, anders is het voeren van discussies en het creëren van een consensus onmogelijk.

 

Het is de toon. Het is het ‘hoe’. Daarom kan en zal ik niet op Wilders stemmen. Ondanks dat zijn programma niet eens zo stuitend is.

 

 

Het moment is eindelijk gekomen dat ik écht kendo ga doen. De afgelopen vijf maanden dat ik het actief heb beoefend (met drie maanden spijtig respijt in Amerika) waren bedoeld om mij te leiden naar dit punt: dat ik eindelijk mijn harnas aan zou mogen, de 'bogu'.

 

 

 

 

 

Dat ziet er pretty badass uit! Het is echt een heel ander spelletje ineens. Doordat het hoofddeksel (de 'men') stevig om je schedel zit gebonden en je door een roostertje moet loeren, zie je weinig meer. Zonder bril is het ook nog eens wazig, en je oren worden dichtgedrukt. Tóch is het niet eng of claustrofobisch, het voelt juist best gezellig en veilig als ik hem op heb.

 

Mijn diepte-perceptie is echter helemaal naar zijn grootje, dus ik moet weer opnieuw leren meppen en dansen. Maar het is het zo waard. Wat een uitdaging! Wat een opwinding! Ik moest meteen een potje sparren tegen een van de beste kendoka uit onze dojo, Patrick, en hij moedigde me aan om maar gewoon wat te doen, zo fel mogelijk. Later komt de techniek wel! Voor nu is het voldoende dat ik een beetje leer bewegen in dat ding.

 

Een heel ander spelletje! Weer een stapje dichter bij het echte kendo.

 

(PS. Ian zei ja.)

 

(In dit stuk staan spoilers voor Alice in Wonderland en Charlie and The Chocolate Factory)

Het recente Alice in Wonderland van Tim Burton is in vele opzichten een rare, wonderlijke film, met één aspect dat misschien wel het vreemdste van allemaal is. De Mad Hatter, het klassieke personage uit het dolle theefeest, kreeg ineens een scheppingsverhaal. Een ‘origin story’. In een flashback kwamen we te weten dat de Hatter vroeger in het hof werkte. Een vernietigende aanval op de koningin brak zijn geest en sindsdien is hij de geflipte psychiatrische patient die hij in de film is.

Waarom komt dit zo bekend voor? In Burton’s Charlie and the Chocolate Factory, een andere adaptatie van een klassiek boek, haalt de regisseur hetzelfde trucje uit. Willy Wonka, de eccentrieke fabriekseigenaar die lak heeft aan conventies en zijn eigen pad trekt in het leven, kreeg ook ineens een origin story. Zijn vader bleek een wrede tandarts te zijn die niet hield van snoepjes. Wonka werd gefrustreerd door een enorme beugel om zijn gebit mooi te krijgen. Hierdoor knapte er iets bij hem en vluchtte hij zijn leven lang in een snoepwereld die hij zelf gemaakt had.

Krijgt niemand anders hier een nare smaak van in de mond? De moraal is duidelijk. Deze klassieke, heerlijk gestoorde, eigenzinnige, nergens-iets-van-aantrekkende, kleurrijke personages zijn door Burton gereduceerd tot slachtoffers. Hun hele staat van zijn is veroorzaakt door trauma’s. Wat een afschuwelijke boodschap!

Door deze personages (die in de oorspronkelijke werken simpelweg waren zoals ze waren, op gelijke voet met iedere andere medespeler) te benadrukken als getraumatiseerd, tragisch, verwoest, zegt Burton eigenlijk dat dit soort eccentriciteit abnormaal is. Zo horen mensen niet te zijn! Het is een ontluisterende, onderhuidse boodschap van een regisseur die doorgaans koketteert met zijn eigen vreemdheid. Maar juist Burton ontmaskert zichzelf hier als een naargeestige pessimist: iemand die alles wat afwijkt van de norm enkel kan zien als de uitkomst van trauma.

Een teleurstellend besef. Burton is een zelfhatende eccentriekeling, die niet gelooft dat mensen van de norm af kunnen wijken zonder dat er iets mis met ze is. Laat het duidelijk wezen: ik heb niks tegen tragische helden. Edward Scissorhands is duidelijk een getergd schepsel en Jack Skellington zwelgt in zijn eigen droefheid, maar dat waren nieuwe creaties die gelinkt waren met het thema van de film! Juist door tragedie te zien en zoeken achter figuren die uit zichzelf nooit tragisch waren, zoals Willy Wonka en Mad Hatter, onthuld Burton zijn ware kleuren. Hij geeft onderbewust een afschuwelijk signaal af: als je anders bent dan anderen ligt dat niet aan je karakter, maar ben je geestelijk kapot.
 

 

Tot nu toe nog geen bericht van Ian! Dat is niet geheel onverwacht, noch ongewenst, aangezien ik natuurlijk wil dat hij dit serieus neemt. Vandaar dus ook nog geen conclusie. In plaats daarvan laat ik jullie nog even achter met de onnavolgbare Gene Wilder, wiens Willy Wonka, zo besef ik achteraf, een van de invloeden was op wat ik wilde zijn vroeger.

 

 

 

Vandaag was het zover: de langverwachte meeting met Ian Livingstone! Ik nam de ochtend om mezelf even goed voor te bereiden en op te frissen. Zal ik jullie nog langer in spanning houden? Het ging helemaal goed! :)



Het Square / Eidos kantoor was een volledige etage in het grootse Wimbledon Bridge House. Alvast vooraf: foto's van Ian en mij heb ik helaas niet. Ik moest aan zoveel dingen denken tijdens de meeting, dat schoot er even bij in. Er komen nog genoeg gelegenheden voor, echter. Hoewel, dat moet ik niet te snel roepen! De pitch die ik deed (met bijbehorende informatieve-doch-knullige Powerpoint presentatie) ging perfect, precies zoals ik het al een aantal keer had geoefend van tevoren. Ian moet echter uiteraard nog even nadenken voor hij besluit in zee te gaan met een maffe jonge schrijver uit Nederland die vanuit het niets aankomt met een zo-idioot-dat-het-eigenlijk-geweldig-is idee. Ik had een 'writing sample' meegenomen van mijn schrijfwerk zodat hij een idee kon krijgen wat de kwaliteit zou zijn. Ik hoop dat hij dat binnenkort leest, waarna hij me zal laten weten wat het wordt.

 

Maar de meeting, die was zonder meer geslaagd!

 

Als je uit de lift stapt naar het Eidos kantoor schrik je je echter wild: vanuit je ooghoek zie je een man om de hoek staan die er niet al te fris uitziet!

 

 

 

Gelukkig gaat het om een fraai (en geniaal geplaatst) standbeeld van Kane & Lynch, het teleurstellende, onvolprezen, barslechte, schitterende spel dat Eidos uitgaf. Het Eidos kantoor, en met name Ian's eigen troonzaal, staat vol met snuisterijen, bokalen, posters, poppetjes en boeken. Een heerlijke werkplek! Ik ging met Ian ook zijn hele kamer rond en er kwamen de meest absurde dingen tevoorschijn. Zo was er de Japanse versie van een van zijn boeken, Deathtrap Dungeon. De Japanse uitgever had op eigen initiatief (lees: zonder toestemming te vragen) afschuwelijke, generieke manga-art laten maken om de prachtige originele cover en illustraties te vervangen. Dus de Japanse versie van Ian's boeken kan je nu kopen met schaarsgeklede, rondborstige tienermeisjes in de hoofdrol. Ook Ian moest er smakelijk om lachen.

 

 

 

Dit is nog eens een drie-eenheid. Van links naar rechts: het eerste boek uit de serie, The Warlock of Firetop Mountain, in de speciale 25-jarige jubileum uitgave. Daarnaast de nieuwste uitgave van City of Thieves. En daarnaast de heilige graal: het versleten, stoffige, perkamenten, ingeschreven-en-uitgegumde, hardcover exemplaar van Het Roversnest uit mijn jeugd, dat ik ontelbare keren van de bibliotheek leende en dat de basis vormde voor niet alleen mijn gaming-carrière, maar ook dit hele plan. Van onschatbare waarde.

 

En uiteraard werden ze gesigneerd door Ian, die alvast liet blijken hoe enthousiast hij zelf was geworden over het project:

 

 

 

 

Sommigen onder jullie zullen er misschien van gehoord hebben: ik zit op het moment in Londen (Wimbledon om precies te zijn) omdat ik morgen een meeting heb met gaminglegende Ian Livingstone, de bedenker van Warhammer, opzetter van de Games Workshop, 'president for life' bij gamesbedrijf Eidos (inmiddels onderdeel van Square Enix) én schrijver van de welbekende Fighting Fantasy-boeken. Wat ben ik hier aan het doen? Ik ga morgen proberen een groot project op te zetten met de beste man. Ik wil een van zijn boeken omtoveren tot een film!

 

 

 

Als je langer dan een uur moet vliegen, is het aan te raden met KLM te gaan. Voor korte tripjes naar Engeland voldoet EasyJet. Echt leuk wordt het natuurlijk niet. Je moet zelf de landingsbaan op lopen, het mini-tuigje voelt aan als een drukke bus en voor drank en versnaperingen moet door de neus worden betaald. Het duurt niet lang echter, na 45 minuten stond ik op Gatwick airport, dewelke zoals alle vliegvelden in het Verenigd Koninkrijk curieus met tapijt is belegd. Schrikken was het toen ik een paar Ponden wilde ophalen uit een pin-automaat en er een politie-agent bijstond met een kaliber geweer die deed denken dat Bin Laden zelf met 600 kamikaze-Jihadisten op het punt stonden de muren de bestormen. Was er een zombie-holocaust gaande? Toch niet! Sussex Police voelt zich kennelijk pas veilig als er een bescheiden M16 mini-turret in hun knuistjes gedrukt zit.

 

 

 

Hoe Brits wil je het hebben? Clapham Junction, East Croydon... heerlijk. Wat me vooral opviel aan de eindeloze, koddige voorsteden van Londen was hoe oud de huizen allemaal waren. Ze hadden allen barokke schoorstenen en zagen er redelijk verpauperd uit. Dat gaf het wel veel charme. Mijn aankomst was ook onder typisch Brits weer: grijs en mistig en motregen. Je zou het niet anders willen.

 

 

 

In Wimbledon aangekomen (wat een ont-zet-tend Europees plaatsje is, iets dat ik erg ben gaan waarderen sinds mijn verblijf in Amerika), vlogen de dubbeldekkers me meteen om de oren, om er geen twijfel over mogelijk te maken: ik was in Engeland, blimey! Sailliant detail: op de bus stond een enorme reclame voor Remember Me, de eerste film die Underground (mijn LA stagebedrijf) zelf geproduceerd heeft! Huzzah!

 

En nu zit ik dus in het familiehotel Justin James dit te tikken op mijn laptop. Lekker even uitrusten (toch weer zeven uur aan het reizen: je denkt, even naar Londen, maar dat blijkt toch erg verneukeratief!), zodat ik morgen een kick-ass presentatie kan geven voor Ian. Morgen zullen we het weten!

 

Here’s what it is: the term is meaningless. Utterly, absolutely devoid of meaning. ‘The quality, production, expression, or realm, according to aesthetic principles, of what is beautiful, appealing, or of more than ordinary significance.’ Says dictionary.com, the go-to website of spectacular vernacular. If this seems a reasonably accurate, specific description, well, it isn’t. The first part (beautiful, appealing) is outdated. Museums are often stacked with things that are deliberately ugly, kitschy or provocative. Besides, beauty is in the eye of the beholder. What is pretty to one is ghastly to another. The second part is the killer. Who decides what the significance of a painting or statue is? Isn’t that completely up to the individual person as well? That precious Dragonball Z fanart on Emo-chan’s DeviantArt page might mean quite a bit to her and say a lot about her subculture to boot. Meaning is easily pasted onto things. There you go, there’s absolutely no reason not to call every scribble, burp or fart anyone has ever made ‘art’.

 

So why do some things end up in museums but others don’t? Well, there are basically two reasons why people would consider some things art and some not. Firstly, we would consider something art simply because it is old or beautiful. We’re brought up to believe the Mona Lisa is art, and so it is art. Secondly, it’s all to do with the level of pretentiousness of the artist or his crowd. Since we’ve established in the above paragraph that everything is art, including the following misspelling of the word ‘fanphare’, it must be utter whim that decides that THIS found toilet seat is art, but THAT destroyed rubber tire is negligible. There’s no discernable difference between the two, save that one was picked up by a human and put on display. Ergo, ‘art’ is only in the intention of the artist, it would seem. The actual value or expression of the work has little to do with it.

 

Put in another way: ‘art’ is meaningless. There is no inherent value that deciphers things as ‘art’, it’s only the pretentiousness of man that makes it so. And I have no desire to cater any longer to that horrible whim. That salon bubble of fawning art acolytes pretending there’s so much to the things they put on their wall. I’m not saying creations can’t have meaning or quality, I am saying the term ‘art’ is vapid and says nothing about that, whereas it is used often haughtily to lend things a false sense of grandeur. Of course there is a difference between the Mona Lisa and Goku Kisses Vegeta. But since the term ‘art’ has been shown not have intrinsic value, aren’t there better ways to point that out?

 

Why not use ‘pretty’, ‘daring’, ‘ingenious’, or any other adjective that does in fact have meaning? Using ‘art’, ‘artist’ or ‘artistic’ only serves to confuse the discussion. ‘Art’ is abused daily by almost everyone for their own nefarious purposes. To make their creations seem more valuable, to lend an air of prestige, simply be downright pretentious or to hide ones qualities behind nebulous locution. And since we all seem to collectively buy into the delusion that ‘art’ actually means anything, this is a powerful tactic. I say: no more of these shenanigans.

 

From now on, let’s call it what it is. Paintings, statues, comics. Let’s do away with that nasty little term ‘art’, so rooted in our culture, yet so very, damagingly meaningless.

 

 

Nou, potjandorie, het is gebeurd hoor. Up heeft de Oscar gekregen voor Best Animated Feature. Wat een schande.

Nu wil ik ook weer niet het idee opwerpen dat ik Up bijzonder slecht vond, zeer zeker niet. Maar ik vond het -zeker voor Pixar standaarden- slappe hap. Zoals ik eerder al stelde, na de eerste vijf minuten weet de film weinig meer los te krijgen. De grapjes zijn raar, vallen plat op hun gezicht en het plotje heeft geen diepgang, geen gelaagdheid en zeer weinig om het lijf. Bovendien is de visuele stijl akelig: sommige personages zijn mooie karikaturen, andere zijn ineens felrealistisch (zoals het merendeel van de honden). Je hoeft geen diploma in ontwerpen te hebben om je te realiseren dat zoiets niet werkt.

De Oscar is vooral schandalig omdat er vorig jaar een veel betere animatiefilm verscheen: Fantastic Mr. Fox. Dát is wat animatie moet zijn. Het was experimenteel, iets nieuws, charmant, innemend. Ogenschijnlijk simpel, maar met veel verborgen wijsheid en warmte. Fantastische performances van een sterrencast. Trefzeker geregisseerd door een visionaire vakman.

Dat Up de Oscar heeft gekregen, uiteindelijk, komt dan ook in mijn ogen door de Pixar-bias die heerst in de industrie momenteel. Omdat Pixar in het verleden veel goede films heeft gemaakt (de beste allemaal geregisseerd door Brad Bird, die duidelijk niet aan het roer stond bij Up), bekijkt men de film door een roze zonnebril. En door de in de meeste opzichten zwakjes uitgewerkt thematiek over een bejaarde hoofdrolspeler stevig te pushen als ‘taboe-doorbrekend’ en innovatief, heeft Up zich feilloos een weg naar het goud gebaand (ofschoon het klinkklare nonsens is dat bejaarde mensen nooit de hoofdrol spelen in films, kijk alleen maar naar The Bucket List of Secondhand Lions). Hollywood is echter zeker niet vies van een politiek spelletje meer of minder.

Het is dan ook zeer treurig dat de werkelijke vernieuwing van Fantastic Mr. Fox het heeft moeten afleggen tegen de oppervlakkige faux-innovatie van Up.
 

 

 

Iemand vroeg me op een van de internet-communities die ik al jaren bezoek of mijn dromen waren veranderd nu ik een tijdje had geleefd in Hollywood. En warempel, daar had ik nog niet zo lang bij stilgestaan!

Nu ik terug kijk naar mijn ideeën vorig jaar merk ik dat het inderdaad zo is. Voor ik vertrok op mijn Grote Avontuur hield ik rekening met de mogelijkheid dat ik een baan aangeboden zou krijgen of op een traject terecht zou komen waar potentie in zat. Dat ik met andere woorden in Hollywood zou blijven (of in ieder geval spoedig terug zou keren nadat ik een werkvisum had bemachtigd). Het werd me tijdens mijn verblijf echter snel duidelijk dat ik daar niet heel gelukkig van zou worden.

Dat had weinig te maken met de realisatie dat Los Angeles een redelijk oncharmante stad is om te wonen. Noch dat de sfeer daar zo gehaaid en energiek is -wat op zich geen slecht punt is op alle vlakken- dat je er nooit een uurtje stil kan zitten. Geen rust in de kont voor Hollywood. Het duurde niet lang voor ik had gezien dat Los Angeles voor veel mensen een ticket naar ongelukkigheid en een verloren leven was. Immers, als je niet aan de top kan komen maar wel in de gekte mee gaat, open je de deur voor depressie. Je hebt niet veel fantasie nodig (en slechts een paar levende voorbeelden) om te zien hoe Los Angeles een mens kan verteren. Nu heeft de stad ook goede kanten, want voor werk (en, als je er van houdt, feesten) ben je er aan het juiste adres. Ik kwam door dit alles tot een handige rule-of-thumb: Hollywood is perfect om te werken en carrière te maken, maar geen goede plek om een gebalanceerd leven te leiden of gelukkig te worden. Je wordt gewoon teveel opgestookt door alles en iedereen daar.



Maar dat was het dus allemaal niet. Ik besefte dat ik er niet zou kunnen leven, simpelweg omdat ik Nederland teveel miste, en mijn vrienden en familie. En het fijne leventje dat ik hier al jaren leid in Arnhem. Soms chaotisch,   soms een beetje frustrerend vooral omdat ik nog op een kamertje woon en inmiddels graag iets voor mezelf zou willen hebben, maar doorgaans heel prettig.

De avontuurlijke droom om te emigreren om ergens anders te werken is dus voorlopig weg. Niet zoveel behoefte meer aan. Als ik het nog zou doen (en wie weet), dan zou ik juist wat dichter bij huis blijven. Frankrijk of Engeland misschien? Maar voorlopig ben ik ontzettend blij dat ik weer hier ben. De rest van mijn (professionele) dromen zijn nog allemaal intact: rijk(ish) worden, een film of game bouwen en een bestaan opbouwen als schrijver en creatieveling.

Moet lukken.